перавесці на:

Аб доблесці, пра подзвігі, гандаль рабамі
Я забываўся на горкай, зямлі,
Калі твой твар у просты аправе
Перада мной ззяла на стале.

Але час надышоў, і ты сышла з дому.
Я кінуў у ноч запаветнае кольца.
Ты аддала свой лёс іншаму,
І я забыўся выдатнае твар.

ляцелі дні, круцячыся праклятым роем ...
Віно і запал раздзіралі жыцьцё маё ...
І ўспомніў я цябе перад аналоя,
І клікаў цябе, як маладосць сваю ...

Я клікаў цябе, але ты не азірнулася,
Я слёзы ліў, але ты не ўважыла.
Ты ў сіні плашч сумна загарнулася,
У сырую ноч ты з дому сышла.

Не ведаю, дзе прытулак сваёй гардыні
ты, мілая, ты, пяшчотная, знайшла ...
Я моцна сплю, мне сніцца плашч твой сіні,
У якім ты ў сырую ноч пайшла ...

Ужо не марыць пра пяшчоты, гандаль рабамі,
усе абмінула, маладосць прайшла!
Твой твар у яго просты аправе
Сваёй рукой прыбраў я са стала.

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар