перавесці на:

Раніцай у жытнім Закуцце,
Дзе Злата рагожы ў шэраг,
Семярых ощенила сука,
Рудых семярых шчанят.

Да вечара яна іх лашчыла,
прычэсваючы мовай,
І струменіўся сняжок подталый
Пад цёплым яе жыватом.

А ўвечары, калі куры
Обсиживают шесток,
Выйшаў гаспадар хмурны,
Семярых усіх паклалі ў мех.

Па гурбах яна бегла,
Паспяваючы за ім бегчы ...
І так доўга, доўга дрыжала
Вады незамерзлай роўнядзь.

А калі ці плялася назад,
Злізваючы пот з бакоў,
Здаўся ёй месяц над хатай
Адным з яе шчанюкоў.

У сінюю высь звонка
глядзела яна, скуголячы,
А месяц слізгаў тонкі
І схаваўся за пагорак у палях.

І глуха, як ад падачкі,
Калі кінуць ёй камень у смех,
Пакаціліся вочы сабачыя
Залатымі зоркамі ў снег.

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар