перавесці на:

Не кожны ўмее спяваць,
Не кожнаму дадзена яблыкам
Падаць да чужых нагах.

Гэта ёсць самая вялікая споведзь,
Якой вызнаецца хуліган.

Я знарок іду нячэсаная,
З галавой, як газавая лямпа, на плячах.
Вашых душ безлиственную восень
Мне падабаецца ў поцемках асвятляць.
Мне падабаецца, калі камяні лаянцы
Ляцяць у мяне, як град рыгать навальніцы.
Я толькі мацней цісну тады рукамі
Маіх валасоў кіўнуўшыся бурбалка.

Так добра тады мне згадваецца
Зарослы сажалку і хрыплы звон алешыны,
Што дзе то ў мяне жывуць бацька і маці,
Якім напляваць на ўсе мае вершы,
Якім дарог я, як поле і як плоць,
як дожджык, што вясной взрыхлять рунь.
Яны б віламі прыйшлі вас закалоць
За кожны крык ваш, кінуты ў мяне.
бедныя, бедныя сяляне!
вы, напэўна, сталі брыдкімі,
Гэтак жа баіцеся Бога і балотных нетраў.
Аб, калі б вы разумелі,
Што сын ваш у Расіі
Самы лепшы паэт!

Вы ль за жыццё яго сэрцам не индевели,
Калі босыя ногі ён у лужынах восеньскіх мачаў?
А цяпер ён ходзіць у цыліндры
І лакіраваных чаравіках.

Але жыве ў ім запал ранейшай вправки
вясковага Лупцоўку.
Кожнай карове з шыльды мясной крамы
Ён кланяецца здалёку.
І, сустракаючыся з рамізнікамі на плошчы,
Успамінаючы пах гною з родных палёў,
Ён гатовы несці хвост кожнай коні,
Як вянчальнага сукенкі шлейф.

Я люблю радзіму.
Я вельмі люблю радзіму!
Хоць ёсць у ёй суму вярбовых іржавы.
Прыемныя мне свіней запэцканыя морды
І ў цішыні начной бразгучы голас жаб.
Я пяшчотна хворы прыгадвання дзяцінства,
Красавіцкіх вечароў мне сніцца хмару і сырь.
Як быццам бы на кукішкі пагрэцца
Прысеў наш клён перад вогнішчам відна.
Аб, колькі я на ім яек з гнёздаў вароніных,
Карабкаючыся па сукамі, краў!
Усе Ці гэтакі ж цяпер, з вярхушка зялёнай?
Па ранейшаму ль моцная яго кара?

А ты, любімы,
Верны пярэсты сабака?!
Ад старасці ты стаў визглив і сьляпы
І бадзяешся па двары, выцягваючы абвіслы хвост,
забыўшыся нюхам, дзе дзверы і дзе хлеў.
Аб, як мне дарогі ўсё тыя праказы,
калі, у маці сцягнуўшы акраец хлеба,
Кусалі мы з табой яе па разу,
Ні кропелькі адзін адным не хаваць.

Я ўсё такі ж.
Сэрцам я ўсё такі ж.
Як васількі ў жыце, квітнеюць ў твары вочы.
Столь вершаў злаченые цыноўкі,
Мне хочацца вам далікатнае сказаць.

Дабранач!
Усім вам спакойнай ночы!
Otzvenela травы sumerok відна валасоў ...
Мне сёння хочацца вельмі
З акенца поўню абасцаўся.

сіні святло, святло такі сіні!
У гэтую сінь нават памерці не шкада вам.
Ну дык што ж, што здаюся я цынікам,
Прычэпаў да задніцы ліхтар!

стары, добрый, заезджаны Пегас,
Мне ль патрэбна твая мяккая рысь?
Я прыйшоў, як суровы майстар,
Апець і праславіць пацукоў.
башка мая, нібы жніўня,
Льецца бурлівую валасоў віном.

Я хачу быць жоўтым ветразем
У тую краіну, куды мы плывем.

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар