перавесці на:

Чаго ў мой дрымотны тады не ўваходзіць розум?
Дзяржавін.

Я.

Кастрычніка ужо наступіў - ужо гай отряхает
Апошнія лісты з голых сваіх галін;
Дыхнуў восеньскі холад - дарога прамярзае.
Цурчыць яшчэ бяжыць за млын ручай,
Але сажалка ўжо застыў; сусед мой сьпяшаецца
У ад'язджаючы поля ахвотна сваёй,
І страждут руні ад шалёнай забавы,
І будзіць брэх сабак Паснуўшыя дубровы.

II.

Цяпер мая пара: я не люблю вясны;
Скучна мне адліга; смурод, бруд - вясной я хворы;
кроў блукае; пачуцці, розум тугою сціснутыя.
З суровай зімой я больш задаволены,
Люблю яе снегу; ў прысутнасці месяца
Як лёгкі бег саней з сяброўкай хуткі і вольны,
Калі пад сабалём, сагрэта і свежая,
Яна вам руку цісне, палаючы і дрыжучы!

III.

як весела, абуўшы жалезам вострым ногі,
Слізгаць па люстэрку стаячых, роўных рэк!
А зімовых святаў бліскучыя трывогі?...
Але трэба ведаць і гонар; паўгода снег ды снег,
Бо гэта нарэшце і жыхару бярлогі,
мядзведзю надакучыць. Нельга ж цэлае стагоддзе
Катацца нам у санях з Армидами млад,
Іль гібець у печаў за шклом падвойнымі.

IV.

Ох, лета чырвонае! любіў бы я цябе,
Калі б ня спёка, ды пыл, ды камары, лётаць.
ты, усе душэўныя здольнасці губячы,
нас мучыш; як поля, мы пакутую ад засухі;
Толькі як бы напаіць, ды асвяжыць сябе -
Іншай у нас думкі няма, і шкада зімы старой,
І, праводзіўшы яе блінамі і віном,
Памінкі ёй творым марозівам і лёдам.

V.

Дні позняй восені лаюць звычайна,
Але мне яна мілая, чытач дарагі,
прыгажосцю ціхай, бліскаў пакорліва.
Так нялюбае дзіцё ў сям'і роднай
Да сябе мяне цягне. Сказаць вам адкрыта,
З гадавых часоў я рады толькі ёй адной,
У ёй шмат добрага; палюбоўнік ня пыхлівы,
Я нешта ў ёй знайшоў мараю наравістай.

МЫ.

Як гэта растлумачыць? Мне падабаецца яна,
як, верагодна, вам сухотныя панна
парою падабаецца. На смерць асуджаная,
Bednyazhka klonitsya без нараканьня, без гневу.
Ўсмешка на вуснах увянувших бачная;
Магільнай прорвы яна не чуе зяпы;
Гуляе на твары яшчэ барвовы колер.
Яна жывая яшчэ сёння, заўтра няма.

VII.

унылая пара! вачэй зачараванне!
Прыемная мне твая развітальная краса -
Люблю я пышнае прыроды завяданне,
У багрец і ў золата апранутыя лесу,
У іх сенцах ветру шум і свежае дыханне,
І імглой хвалістыя пакрытыя нябёсы,
І рэдкі сонца прамень, і першыя маразы,
І аддаленыя сівой зімы пагрозы.

VIII.

І з кожнай восенню я расцвітаюць зноў;
Здароўю майму карысны рускай холад;
Да звычкам быцця зноў адчуваю каханне:
Чаргі злятае сон, чаргі знаходзіць голад;
Лёгка і радасна гуляе ў сэрцы кроў,
Жадання кіпяць - я зноў шчаслівы, малады,
Я зноў жыцця поўн - такі мой арганізм
(Дазвольце мне дараваць непатрэбны прозаизм).

IX.

Вядуць да мяне каня; у разлог адкрытым,
махаючы ў грыву, ён вершніка нясе,
І звонка пад яго бліскае капытом
Звініць прамерзлі дол, і трэскаецца лёд.
Але згасае кароткі дзень, і ў камінам забытым
Агонь зноў гарыць - то яркае святло лиет,
То тлее павольна - а я перад ім чытаю,
Іль думы доўгія ў душы маёй сілкую.

X.

І забываю свет - і ў салодкай цішыні
Я салодка прытупілася маім уяўленні,
І абуджаецца паэзія ўва мне:
Душа саромеецца лірычным хваляваннем,
Трымціць і гучыць, і шукае, як у сне,
Выліцца нарэшце вольным выяўленнем -
І тут да мяне ідзе нябачны рой гасцей,
знаёмцы даўнія, плён мары маёй.

XI.

І думкі ў галаве хвалююцца ў адвазе,
І рыфмы лёгкія насустрач ім бягуць,
І пальцы просяцца да пяра, пяро да паперы,
Хвіліна - і вершы свабодна пацякуць.
Так дрэмле нярухомы карабель ў нерухомай вільгаці,
але чу! - матросы раптам кідаюцца, polzut
уверх, уніз - і ветразі надзьмуліся, ветру поўныя;
Грамада рушыла і рассякае хвалі.

XII.

плыве. Куды ж нам плыць?...

..............................
..............................

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар