перавесці на:

Сяджу за кратамі ў вязніцы сырой.
Выкармленае ў няволі арол малады.
Мой сумны таварыш, махаючы крылом,
Крывавую ежу клюе пад акном,

дзяўбе, і кідае, і глядзіць у акно,
Як быццам са мною задумаў адно.
Кліча мяне позіркам і крыкам сваім
І вымавіць хоча: «Давай, Uletim!

Мы вольныя птушкі; пара, брат, пара!
Туда, дзе за хмарай бялее гара,
Туда, дзе сінеюць марскія края,
Туда, дзе гуляем толькі вецер ... да я!..»

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар