перавесці на:

як саломінкай, п'еш маю душу.
ведаю, смак яе горкі і хмель.
Але я катаванне маленнем не парушу.
Аб, спакой мой многонеделен.

калі скончыш, скажы. ня сумна,
Што душы маёй няма на свеце.
Я пайду дарагі недальней
паглядзець, як гуляюць дзеці.

На кустах заквітнее агрэст,
І вязуць цэглу за агароджай.
Хто ты: брат мой або палюбоўнік,
Я не памятаю, і памятаць не трэба.

Як светла тут і як беспрытульны,
Адпачывае стомлены цела…
А мінакі думаюць цьмяна:
дакладна, толькі ўчора заўдавела.

10 лютага 1911
царскі Сяло

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар