перавесці на:

невыказныя прамовы
Я больш не паўтараю,
Але ў памяць той невстречи
шыпшыннік пасаджу.

Як ззяла там і спявала
Нашай сустрэчы цуд,
Я вярнуцца не хацела
нікуды адтуль.
Горкай было мне асалодай
Шчасце замест доўгу,
Гаварыла з кім не трэба,
гаварыла доўга.
Хай закаханых страсці душаць,
патрабуючы адказу,
мы ж, мілы, толькі душы
У мяжы святла.
1956

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар