перавесці на:

Ты выдумаў мяне. Такі на свеце няма,
Такі на свеце быць не можа.
Ні ўрач не ацаліць, ня здаволіць паэт, –
Цень прывіда цябе і дзень, і ноч трывожыць.
Мы сустрэліся з табой у неверагодны год,
Калі ўжо вычарпаліся свету сілы,
Усё было ў жалобе, усе ўзьніклі ад нягод,
І былі свежыя толькі магілы.
без ліхтароў, як смоль быў чорны неўскі вал,
Глухая ноч вакол сцяной стаяла ...
Дык вось калі цябе мой голас выклікаў!
што рабіла – сама яшчэ не разумела.
І ты прыйшоў да мяне, як бы зоркай вядомы,
Па восені трагічнай ступаючы,
У той назаўжды спустошаны дом,
Адкуль панеслася вершаў спаленых зграя.
1956

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар