перевести на:

усе сышлі, і ніхто не вярнуўся.
Не ў лістападаўскім асфальце
Будзеш доўга чакаць.
Мы з табой у Адажыо Вівальдзі
сустрэнемся зноў.
Зноў свечкі стануць цьмяна-жоўтыя
І спрадвечнага сном,
Але смык не запытаецца, як увайшоў ты
У мой апоўначы дом.
Протекут ў нямым смяротным стогне
гэтыя паўгадзіны,
Прачытаеш на маёй далоні
Тыя ж цуды.
І тады цябе твая трывога,
якая стала лёсам,
Адвядзе ад майго парога
У ледзяной прыбой.
10-13 верасень 1963
Камарова

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

Leave a Reply