перавесці на:

пракажоны маліўся.
У. Брюсов

то, што я раблю, здольны рабіць кожны.
Я не тануў у льдах, ня знемагаў ад смагі,

І са жменькай храбрацоў не браў фінляндскі дот,
І ў буру ж не ратаваў нейкі параход.

Класціся спаць, ўставаць, з'ядаць абед ўбогі,
І нават пасядзець на камені каля дарогі,

І нават, перастрэўшы знічка
Іль шэрых аблокаў знаёмую граду,

Ім ўсміхнуцца раптам ідзі куды як цяжка.
Тым больш дзіўлюся сваёй Судзьбін чудной

І, абвыкаючы да яе, прывыкнуць не магу,
Як да неадступна і пільным ворагу ...

Затым што з двухсот савецкіх мільёнаў,
Якія жывуць у даброці бацькоўскіх законаў,

Знойдзецца ль хто-небудзь, хто свой горкай гадзіну
На мой б прамяняў, - я пытаюся ў вас! -

А ці не адкінуў бы ж з усмешкай злоснай
маё мянушка, як корань атрутны.

Госпадзе! паглядзі на лёгкі подзвіг мой
І з светам адпусьці Адбылося дадому.

Студзень 1941, фантанны Дом

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар