перавесці на:

усе, каго і не клікалі, у Італіі, -
Шлюць з дарогі развітальны прывітанне.
Я засталася ў маім залюстаркоўя,
Дзе няма ні Рым, ні Падуі няма.
Пад святымі і грэшнымі фрэскамі
Не прайду я знаёмым шляхам
І не буду з леонардесками
пераглядацца ўпотай.
Нікому я не буду спадарожнічаць,
І палявання мне вандраваць няма ...
Мне да твару стала ўсюды адсутнічаць
Вось ужо хутка чатырнаццаць гадоў.

26 верасень 1957, 7 лютага 1958, Масква

Самыя чытаныя вершы Ахматавай


Усе вершы Ганны Ахматавай

пакінуць каментар