госць

Усё як раней: у вокны сталовай
Б'ецца дробны завейнага снег,
І сама я не стала новай,
А да мяне прыходзіў чалавек.

Я спытала: “Чаго ты хочаш?”
Ён сказаў: “Быць з табой у пекле”.
Я смеялась: “брат, напрарочыў
нам абодвум, мабыць бяду”.

але, Паднялі руку сухую,
Ён злёгку пакратаў кветкі:
“раскажы, як цябе цалуюць,
раскажы, як цалуеш ты”.

І вочы, якія глядзелі цьмяна,
Не зводзіў з майго кольцы.
Ні адзін не рушыў мускул
Прасветлена-злога асобы.

Аб, я ведаю: Отрада эга -
Напружана і горача ведаць,
Што яму нічога не трэба,
Што мне няма ў чым яму адмовіць.

1 студзень 1914

Ацэніце:
( 7 ацэнка, сярэдняя 3.86 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава
Дадаць каментарый