заплаканая восень, як удава…

заплаканая восень, як удава
У вопратцы чорных, усе сэрца туманіць.
Перабіраючы гаспадаровы словы,
Яна галасіць не перастане.

І будзе так, пакуль найціхі снег
Не ўмілажаліцца зь журботнай і стомленай…
Забыццё болю і забыццё Нег —
За гэта жыццё аддаць не мала.

1921

Ацэніце:
( 4 ацэнка, сярэдняя 4 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава
пакінуць каментар