першае папярэджанне

Якое нам у сутнасці справу,
Што ўсе ператвараецца ў прах,
Над колькімі безданяў спявала
І ў колькіх жыла люстэрках.
Няхай я не сон, ня Радасць
І менш за ўсё благадаць,
але, можа быць, часцей, чым трэба,
Давядзецца табе успамінаць –
І гул заціхае радкоў,
І вачэй, што хавае на дне
Той іржавы калючы вяночак
У трывожнай сваёй цішыні.
6 чэрвень 1963
Масква

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава
пакінуць каментар