Ты вершы мае патрабуеш прама ...

Ты вершы мае патрабуеш прама ...
Як-небудзь пражывеш і без іх.
Хай у крыві не засталося і грама,
Не ўбярэцца горычы іх.

Мы спальваем нязбытнай жыцця
Залатыя і пышныя дні,
І пра сустрэчу ў Нябеснай Айчыне
Нам начныя ня шэпчуць агні.

І ад нашых Пышнасць
Холодочка струменіцца хваля,
Нібы мы на таямнічым склепе
Чыесьці, здрыгануўшыся, прачыталі імёны.

Не прыдумаць расстанне бяздонных,
Лепш бы адразу тады – наповал ...
І, напэўна, мы razlučennej
У гэтым свеце ніхто не бываў.
1963. Масква

рэйтынг
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцца з сябрамі
Ганна Ахматава
пакінуць каментар