У пабітым люстэрку

непапраўныя словы
Я слухала ў той вечар зорны,
І закруцілася галава,
Як над палкаю безданню.
І гібель выла каля дзвярэй,
І ухал чорны сад, як пугач,
І горад, смяротна знясілены,
Быў Троі ў гэтую гадзіну старажытнай.
Тую гадзіну быў нясцерпна яркі
І, здаецца, гучалі зефір.
Ты аддаў мне не той падарунак,
Які здалёку вёз.
Здаваўся ён пусты забавай
У той вечар агністы табе.
І стаў ён павольнай атрутай
У маёй загадкавым лёсе.
І ён усіх бед маіх папярэднік, –
Не будзем успамінаць пра яго!..
якая не адбылася сустрэча
Яшчэ рыдае за вуглом.
1956

рэйтынг
( 1 адзнака, сярэдні 5 ад 5 )
Падзяліцца з сябрамі
Ганна Ахматава
пакінуць каментар