Версаль – Уладзімір Маякоўскі

па гэтай
дарозе,
спяшаючыся ў палац,
незлічоныя Людовіка
трэслі
у шаўках
пазалочаных каретц
тэле
дзесяць пудоў.
І ляжек
сваіх
Адмахаўшы шатуны,
па ёй,
Марсельезу праспяваць,
плюючы на ​​карону,
губляючы штаны,
бег
з Парыжа
Капец.
цяпер
па ёй
вясёлы Парыж
ганяе
аўтарассейванне, -
прусакі,
рантье, падлічаць барыш,
амерыканцы
і я.
Версаль.
вокліч першы:
«Добра жылі стервы!»
палацы
на тысячы спальняў і зала -
і ў кожнай
і стол
і ложак.
такіх
другое
і пабудаваць нельга -
хоць цэлую жыццё
красці!
А за палацам,
и сюды
і туды,
каб жыццё ім
была
свежы,
сажалкі,
фантаны,
і зноў сажалкі
з фантанам
з медных жаб.
вакол,
у заахвочванне
жантильных манер,
дарожкі
поўныя стат_у_ями -
ўсюды Апалонія,
а гэтых
Венер
бязрукіх, -
так цэлыя процьмы.
А далей -
жылля
для іх Помпадурш -
вялікі Трыанон
і Маленькі.
вось тут
Пампадур
вёў пад душам,
вось тут
помпадуршины спаленьку.
Гляджу на жыццё -
брат, як не новае!
прыгажосць -
аж дух вымотвае!
Як быццам
влип
у акварэль Бенуа,
да нейкіх
вершыкі Ахматавай.
Я ўсё агледзеў,
поощупал рэчы.
з усёй
красотищи гэтай
мне
больш за ўсё
спадабалася расколіна
на століку
Антуанеты.
У ім
штыка рэвалюцыі
клін
паехалі,
скачам пад распевку,
калі
санкюлоты
павалаклі
на эшафоце
Королевка.
гляджу,
а ўсё ж -
зайздросныя відзік!
Сады зайздросныя -
у ружах!
хутчэй бы
культуру
такі ж вырабы,
але ў новы,
машынны р_о_змах!
У музеі
вось гэтыя
халупы б спагані!
Сюды б -
сталёвы
і шкляны
працоўны палац
мільённай ёмістасці, -
такой,
каб і воку балюча.
усім,
яшчэ якія маюць
купоны
і манеты,
ўсім царам -
яшчэ наяўных -
у пабудове:
з гільяціны неба,
галавой Антуанеты,
сонца
пакацілася
паміраць на будынках.
расплылася
Або р
і каштанаў натоўп,
злёгку
лісце куча.
празрысты
вячэрні
нябесны каўпак
зачыніў
музейны Версаль.
[1925]

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава