У той даўні год, калі запалілася каханне…

У той даўні год, калі запалілася каханне,
Як крыж прастольнае, у сэрцы асуджаным,
Ты рахманым галубкай ня прытулілася
Да маёй грудзей; але каршуном кіпцюрах.
Izmenoj Pervola, віном праклёны
Ты напаіла сябра свайго.
Але час надышоў ў зялёныя вочы
табе выглядаць, у жорсткіх вуснаў
Маліць дарэмна саладжавага дару
І клятваў такіх, якіх ты не чула,
Якіх яшчэ ніхто не вымавіў.
Так атруціў ваду крыніцы
Для ўслед за ім ішоў у пустыні
Сам заблукаў і, засмагнуў моцна,
Крыніцы ў змроку не пазнаў.
Ён гібель п'е, прытуліўшыся да вады прахалоднай,
Але гібеллю ці смагу прагнаць?

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 4 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава
Дадаць каментарый