Я прыйшла цябе змяніць, сястра…

“Я прыйшла цябе змяніць, сястра,
У лясной, ля высокае вогнішча.

Пасівелі твае валасы. вочы
замутніў, затуманіў сляза.

Ты ўжо не разумееш Пенья птушак,
Ты ні зорак не заўважаеш, ні зарніц.

І даўно ўдары бубна жа не чуе,
А я ведаю, ты баішся цішыні.

Я прыйшла цябе змяніць, сястра,
У лясной, ля высокае вогнішча”.

“Ты прыйшла мяне пахаваць.
Дзе ж рыдлёўку твой, дзе рыдлёўка?
Толькі флейта ў руках тваіх.
Я не буду цябе вінаваціць,
хіба шкада, што даўно, калісьці,
Назаўжды мой голас заціх.

Мае адзення надзень,
Пазабывай пра маю трывозе,
Дай ветры кучарамі гуляць.
ты пахнешь, як пахне бэз,
А прыйшла па цяжкай дарозе,
Каб тут азоранай стаць”.

І адна пайшла, саступаючы,
Саступаючы месца другой.
Я neverno Брэль, як сляпая,
Незнаёмай вузкай сцежкай.
І ўсё здавалася ёй, што полымя
блізка… бубен трымае рука.

І яна, як белае сцяг,
І яна, як святло маяка.

24 Кастрычніка 1912
царскі Сяло

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава
Дадаць каментарый