Тут усё тое ж, той жа, што і раней…

Тут усё тое ж, той жа, што і раней,
Тут марным здаецца марыць.
У доме, пры дарозе непраезджымі,
Трэба рана аканіцы замыкаць.

Ціхі дом мой пусты і няветлівы,
Ён на лес глядзіць адным акном,
У ім кагосьці з пятлі дасталі
Затым я абараняў mertvogo.

Быў ён сумны або таемна-вёслаў,
Толькі смерць - вялікая ўрачыстасць.
На сцёрты з чырвонага плюшу крэслаў
Зрэдку мільгае цень яго.

І гадзіннік з зязюляй ночы рады,
Усе гучнейшы чуўся ім шматгалосы іх выразны размова.
У шчылінку гляджу я: канакрады
Запальваюць за ўзгоркам вогнішча.

І, прадказваючы блізкае непагадзь,
нізка, нізка сцелецца дымок.
Мне не страшна. Я нашу на шчасце
Цёмна-сіні шаўковы шнурок.

можа 1912

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Ганна Ахматава
пакінуць каментар